و چگونه در بند خاک بماند
آنکه پرواز را آموخته است
و راه کربلا را می شناسد.....
منوي اصلي
آرشيو مطالب
پيوندها
آمار وبلاگ
- افراد آنلاين:
طراح قالب
Powered By
rbc.najva.ir/
قبرستان ابو طالب یکی از زیارتگاههای مسلمانان در مکه به شمار میآید .این مکان را به نام مقبره معلی ( یا معلاة ) و مقبره بنی هاشم نیز میشناسند. قبرستان ابو طالب محل دفن بسیاری از افراد خاندان بنی هاشم و برخی از نزدیکترین یاران رسول خدا (ص ) است.
ــ یکی از چهرههای مهم بنی هاشم ،عبد المطلب (ع) است. او از افراد بسیار با شخصیت مکه بود و در میان عربها نفوذ فراوان داشت . عبد المطلب دو سال سرپرستی رسول خدا(ص )را عهدهدار بود. اعمال او همچون سنتی در میان عربها مورد پیروی قرار میگرفت.
ــ چهره شاخص دیگر، حضرت ابو طالب (ع) است. وی در پرده تقیه توانست حمایتی سخت از رسول خدا (ص) به عمل آورد. او در برابر انواع تهدیدهای قریش ، حاضر به تسلیم رسول خدا (ص ) نشد و حمایت آشکار خود را از آن حضرت اعلام میکرد. اشعار بسیار زیادی از ابو طالب بر جای مانده که علاوه بر ایمان عمیق او ، نشان دهنده چهره ادبی این بزرگمرد هاشمی است . این اشعار در دیوان وی ، که در قرن سوم فراهم آمده، موجود و به چاپ رسیده است.
وی در همان آغاز بعثت،فرزندانش علی(ع) و جعفر را به خدمت رسول خدا(ص) فرستاد و خود نیز تا سال دهم بعثت که زنده بود هرگز در دفاع از آن حضرت (ص) کوتاهی نکرد.
این قبرستان از زیارتگاههای مورد علاقه مسلمانان ، به ویژه شیعیان است و پیش از این بر سر برخی از قبور ، قبههایی نیز بر پا بوده که تخریب شده است.
ــ گاهی به غلط قبرستان ابی طالب به عنوان شعب ابی طالب ! شناخته میشود. ولي محل شعب ابی طالب جایی است که اکنون با نام « شعب علی » معروف است و تا فضای باز خارج مسعی تا انتهای سوق اللیل- خانههای روبروی مسعی در بلندای کوه - امتداد مییابد.
او زنی فداکار و ایثارگر و نخستین زن مؤمن به رسول خدا (ص ) بود. وی تمامی اموال خود را وقف پیشبرد اسلام کرد و در برابر فشاری که قریش بر رسول خدا (ص) وارد میکردند،بهترین یار صمیمی او در خانه محسوب میشد. رسول خدا(ص) همیشه از او به نیکی یاد میکرد تا جایی که حسادت برخی از همسران وی برانگیخته میشد، اما آن حضرت از تحسین خدیجه (س) خودداری نمیکرد.
خدیجه در سن 65 سالگى در ماه رمضان سال دهم بعثت در خارج از شعب ابوطالب جان به جان آفرین تسلیم کرد. پیغمبر خدا شخصا خدیجه را غسل داد، حنوط کرد و با همان پارچهاى که جبرئیل از طرف خداوند عزوجل براى خدیجه آورده بود، کفن کرد. رسول خدا شخصا درون قبر رفت، سپس خدیجه را در خاک نهاد و آنگاه سنگ لحد را در جاى خویش استوار ساخت. او بر خدیجه اشک مىریخت، دعا مىکرد و برایش آمرزش مىطلبید. آرامگاه خدیجه در قبرستان مکه در «حجون» واقع است .
اذا استهلَّ رمضان غلقت أبوابُ النار
هنگامى که هلال ماه رمضان پديدار گردد, درهاى دوزخ بسته شود.
قال ابوجعفر(عليه السلام) :
لکلّ شىء ربيع و ربيع القرآن شهر رمضان
براى هر چيزى بهارى است و بهار قرآن ماه رمضان است.
ابى الحسن على بن موسى الرضا(عليه السلام):
من قرأ فى شهر رمضان آية من کتاب الله کان کمن. ختم القرآن فى غيره من الشهور
کسى که در ماه رمضان آيه اى از کتاب خدا(قرآن) را بخواندمانند کسى است که در ديگر ماه ها تمام قرآن را خوانده باشد.
رمضان از اسماء الله است
رمضان اسمى از اسماء الهى مىباشد و نبایستبه تنهائى ذكر كرد مثلا بگوئیم، رمضان آمد یا رفت، بلكه باید گفت ماه رمضان آمد، یعنى ماه را باید به اسم اضافه نمود، در این رابطه به سخنان حضرت امام محمد باقر (علیه السلام) گوش فرا مىدهیم.
هشام بن سالم نقل روایت مىنماید و مىگوید: ما هشت نفر از رجال در محضر حضرت ابى جعفر امام باقر (علیهما السلام) بودیم، پس سخن از رمضان به میان آوردیم.
فقال علیه السلام: لا تقولوا هذا رمضان، و لا ذهب رمضان و لا جاء رمضان، فان رمضان اسم من اسماء الله عز و جل لا یجیى و لا یذهب و انما یجیىء و یذهب الزائل و لكن قولوا شهر رمضان فالشهر المضاف الى الاسم و الاسم اسم الله و هو الشهر الذى انزل فیه القرآن، جعله الله تعالى مثلا و عیدا و كقوله تعالى فى عیسى بن مریم (علیهما السلام) و جعلناه مثلا لبنى اسرائیل.
امام علیه السلام فرمود: نگوئید این است رمضان، و نگوئید رمضان رفت و یا آمد، زیرا رمضان نامى از اسماء الله است كه نمىرود و نمىآید كه شىء زائل و نابود شدنى مىرود و مىآید، بلكه بگوئید ماه رمضان، پس ماه را اضافه كنید در تلفظ به اسم، كه اسم اسم الله مىباشد، و ماه رمضان ماهى است، كه قرآن در او نازل شده است، و خداوند آن را مثل و عید قرار داده است همچنانكه پروردگار بزرگ عیسى بن مریم (سلام الله علیهما) را براى بنى اسرائیل مثل قرار داده است، و از حضرت على بن ابى طالب (علیه السلام) روایتشده كه حضرت فرمود: «لا تقولوا رمضان و لكن قولوا شهر رمضان فانكم لا تدرون ما رمضان» شما به راستى نمىدانید كه رمضان چیست (و چه فضائلى در او نهفته است).
واژه رمضان و معناى اصطلاحى آن
رمضان از مصدر «رمض» به معناى شدت گرما، و تابش آفتاب بر رمل... معنا شده است، انتخاب چنین واژهاى براستى از دقت نظر و لطافتخاصى برخوردار است. چرا كه سخن از گداخته شدن است، و شاید به تعبیرى دگرگون شدن در زیر آفتاب گرم و سوزان نفس و تحمل ضربات بى امانش،زیرا كه رمضان ماه تحمل شدائد و عطش مىباشد، عطشى ناشى از آفتاب سوزان یا گرماى شدید روزهاى طولانى تابستان.
و عطش دیگر حاصل از نفس سركشى كه پیوسته مىگدازد، و سوزشش براستى جبران ناپذیر است.
در مقایسه این دو سوزش، دقیقا رابطه عكس برقرار است، بدین مفهوم كه نفس سركش با چشیدن آب تشنهتر مى گردد، وهرگز به یك جرعه بسنده نمىكند، و پیوسته آدمى را در تلاش خستگى ناپذیر جهت ارضاى تمایلات خود وا مىدارد. و در همین رابطه است كه مولوى با لطافت هرچه تمامتر این تشبیه والا را به كار مىگیرد و مىگوید:
آب كم جو تشنگى آور به دست تا بجوشد آبت از بالا و پست تا سقا هم ربهم آید جواب تشنه باش الله اعلم بالصواب زین طلب بنده به كوى حق رسید درد مریم را به خرما بن كشید
اما از سوى دیگر، عطش ناشى از آفتاب سوزان سیرى پذیر است، و قانع كننده.
خواب عجیبی دید. رسول خدا(ص) به او فرمود: برو به فلان همسایه که فرد مجوسی است بگو آن دعا مستجاب شد.
مرد تعجب کرد، آن مرد مجوسی را به نیکوکاری نمیشناخت. به خواب خود توجه نکرد و آن پیغام را نرساند. شب دیگر همان خواب را دید. ولی باز هم به آن توجه نکرد. شب سوم و همان خواب و درخواست پیامبر.
با کراهت و بیمیلی سراغ مرد مجوسی رفت و پیغام را رساند. مرد مجوسی در فکر فرو رفت. گفت مرا میشناسی و میدانی که تاکنون مجوسی بودم اما اکنون مسلمان شدم و خانواده خود را نیز دعوت میکنم که مسلمان شوند.
بر تعجب و حیرت مرد افزوده شد. پرسید حکایت آن دعا چیست؟ مجوسی تازه مسلمان گفت: مهمانی بزرگی داشتیم. بوی کباب و غذای خوش در فضای خانه پیچیده بود. ناگهان شنیدم که فرزندان یتیم یکی از سادات که در همسایگی ما زندگی میکنند از بوی غذا تعریف کردند. شرمنده شدم و به سرعت مقداری غذا و لباس برایشان فرستادم. شنیدم که وقتی چشمشان به آن غذاها افتاد در حق من دعا کردند و گفتند خدایا این مرد همسایه را با جد ما رسول خدا(ص) در بهشت محشور کن. دعایی که پیامبر فرمود مستجاب شده همین دعا بچه یتیمها بود.
یا واسع العطاء
رخ يوسف کف موسي دم عيسي داري آن چه خوبان همه دارند تو تنها داري
شباهت به حضرت آدم و حضرت نوح: از جهت طول عمر
شباهت به حضرت موسي :از جهت پنهان بودن ولادت و غيبت از قوم و هيبت و شکوهمندي
شباهت به حضرت يوسف :از جهت جود و بخشش و زيبايي و نيز بودن در ميان مردم و شناخته نشدن
شباهت به حضرت داوود :از جهت قضاوت کردن به علم خود و نياز نداشتن به شاهد و دليل در قضاوت
شباهت به حضرت سليمان :از جهت جهانداري و حشمت
شباهت به حضرت ايّوب :از جهت برخورداري از فرج و گشايش پس از گرفتاري
شباهت به حضرت يونس : از جهت رجوع به ميان مردم پس از غيبت در هيأت جوانان
شباهت به حضرت ادريس :هنگام ظهور ايشان پادشاه ستمگر و مردم همگي تسليم او شده اند .
شباهت به حضرت صالح : پس از مدتي غيبت که به سوي قومش بازگشت نسبت به او اختلاف نمودند !
شباهت به حضرت ابراهيم : نحوه ي ولادت مخفي و نحوه ي رشد غير طبيعي بود يعني رشد 1هفته در يک روز.
شباهت به حضرت خضر : طول عمر و مامور به علم باطن و شرکت هر سال در مراسم حج
شباهت به حضرت عزيز: وقتي به سوي قومش بازگشت تورات را آنطور که بر موسي نازل شده بود خواند و امام نيز قرآن را ...
شباهت به حضرت زکريا : فرشتگان او را ندا کردند در حالي که به نماز ايستاده بود و براي "امام حسين" سه روز گريه کرد
شباهت به حضرت عيسي:1-اولين لحظات تولد لب به سخن باز کردند 2-هر دو از مادري به دنيا آمدند که بهترين زنان روزگار خود بودند3-از ديده ها غايب هستند 4-جهان را پر از عدل و داد ميکنند و ...
شباهت به حضرت رسول:اسم و کنيه و خلق(بفتح خ) و خلق(بضم خ) و انقلاب و درهم کوبيدن جبّاران و قيام با شمشير ...
شباهت به امير المومنين:علم و زهد و شجاعت
شباهت به امام حسن:بارزترين صفاتش حلم و بردباري است
شباهت به امام رضا:بارزترين صفات رياست و مقام ظاهري بود ...
شباهت به" امام حسين" : 1-اهتمام پيغمبران براي گريستن بر امام حسين هکذا گريستن براي فرج 2-نبودن بيعت طاغوت زمان بر اين دو بزرگوار 3-هر دو بزرگوار ترسان از مدينه به مکه فرار کردند 4- مصيبت آن دو بزرگوار سخت ترين مصيبت هاست 5-امام حسين از مردو مکه کمک خواست ولي ياريش نکردند هکذا امام عصر ...
در نيمه شعبان سال 255 هجري قمري تحولي شگرف در عالم خلقت روي داد
و آخرين نور،از انوار بلند مرتبگان عالم وجود،از عرش خدا بر فرش زمين فرود آمد
تا اين کره خاکي را مهبط فرشتگان و محل عروج صالحان کند.
اين سفر عرشي،چهاردهمين سفري بود که با انجام آن سلسله سفرهاي اسماني به پايان رسيد
و اين بار طاووس بهشت با همه زيبايي ها و شکوهي که داشت از بام عرش الهي پر کشيد
و براي ماموريتي عظيم بر بام خانه آدميان نشست تا دامن زمين را جايگاه پرواز آنان سازد.
ميلاد فرخنده يگانه عدالت گستر گيتي
حضرت حجه ابن الحسن صاحب الزمان عجل الله تعالي فرجه الشريف
برتمامي شيعيان تبريک وتهنيت باد.
.jpg)
تقدیر خداوند بار دیگر آفرینشى شگفت را رقم زد و دل انگیزترین جلوههاى صفات الهى را در جمال دلآراى شخصیتى بزرگ از تبارعلى(ع) آفرید.
معراج عرفان و شور و عشق او آنچنان شكوهمند و پر رمز و راز بود كه زیباترین روح پرستنده، «زین العابدین» لقب یافت و دلدادگىاش به جمال ربوبى در حال سجده موجب شد كه او را «سجاد آل محمد(ص)» نام نهند.
زمانى كه در پنجم شعبان سال 38 هجرى قمرى دیده به جهان گشود، پدرش امام حسین(ع) نام زیباى على را براى او برگزید تا این كه یاد و نام على(ع)در خاطرهها زنده بماند و زندگى و محفل انس پدر را رونق فزاینده تر بخشد.
ولادت حضرت ابوالفضل العباس ( ع)
حضرت ابوالفضل العباس (ع) فرزند گرامی امیر مومنان علی ( ع ) و دلیر مرد دشت کربلا در چنین روزی در سال 26 هجری قمری دیده به جهان گشود . پدر بزرگوارش امام علی ابن ابی طالب ع و مادر گرامیش فاطمه، دخت حزام بن خالد بن ربیعه بن عامر کلبی و کنیه اش ام البنین بود. حضرت عباس (ع) در خانه ای زاده شد که جایگاه دانش و حکمت بود. آن حضرت از محضر امیرمومنان (ع)بهره فراوان علمی برد و از خاندان عصمت و طهارت ،علوم و اسرارازلی و ابدی را آموخت و کرامات اخلاقی را از مهبط وحی و تنزیل فرا گرفت . زبان دروصف شان ومرتبت حضرت ابوالفضل العباس قاصر است چراکه او مخزن علم و سخا و اخلاق مروت است و همه اینها در بخش های مختلف زندگی آن حضرت به گونه های مختلف متجلی شده است . بسیاری از روایات ماثوره به ایثار و فداکاری آن حضرت در راه امام خویش تصریح کرده اند و این امر به وضوح ، فضیلت و مقام آن بزرگوار را آشکار می سازد . اوج ایثار و مردانگی آن حضرت در روز پر حادثه عاشورا آشکار می شود .
ولادت با سعادت علمدار کربلا، حضرت ابوالفضل العباس(ع) بر عموم شیعیان جهان مبارک باد
روز سوم شعبان سال چهارم هجرى، در بيت عصمت و طهارت نوزادى متولد شد كه ولادتش قلبها را مسرور و ديده ها را گريان ساخت. كودك را نزد رسول خدا (ص) آوردند. پيامبر گرامى در گوش راستش اذان و در گوش چپش اقامه گفت و او را (حسين) ناميد. جبرئيل و فرشتگان آسمانها براى تهنيت و شادباش به محضر رسول خدا (ص) نازل مي شدند و تولد اين نوزاد را تبريك مي گفتند ولي آنان حامل پيام ديگرى نيز بودند، خبرى كه رسول خدا (ص) را بشدت متأثر كرد و اشك از ديدگانش جارى شد: (اين كودك را امت تو به قتل مي رسانند!).
به درستي كه شباهت امام حسين عليه السلام به رسول خدا فقط در صورت نبود بلكه در سيرت نيز آن امام بزرگ جلوه گاه سيره رسول خدا بود و آن سرور كائنات در اين باره فرمود: شجاعت و سخاوتم را به حسين بخشيدم.
امام حسين (عليه السلام) يك ساله بود كه فرشتگان بسيارى بر نبى مكرم اسلام نازل شدند و عرض كردند: (يا محمد! همان ستمى كه از قابيل بر هابيل وارد شد، بر فرزندت (حسين) وارد مي شود و همان اجرى كه به هابيل داده شد، به حسين داده مي شود و عذاب كنندگانش همچون عذاب قابيل معذب خواهند بود) از اين رو، رسول خدا (ص) مي فرمود: (خداوندا! هر كس حسين مرا ذليل مي كند، خوار و ذليلش كن و هر كه حسينم را مي كشد، او را كامروا قرار مده!".
حسین سلطان عشق،عباس ساقی عشق،زینب شاهد عشق،سجاد راوی عشق،کاروان عشق در راه است و خود عشق نیمه شعبان خواهد آمد.اعیاد شعبانیه مبارک...
روزگاری بود میوه اش فتنه، خوراکش مردار، زندگی اش آلوده، سایه های ترس شانه های بردگان را می لرزاند. تازیانه ستم، عاطفه را از چهره ها می سترد. تاریکی، در اعماق تن انسان زوزه می کشید و دخترکان بی گناه، در خاک سرد زنده به گور می شدند. و در این هنگام بود که محمد (ص) بر چکاد کوه نور ایستاد و زمین در زیر پاهای او استوار گردید.
((عید مبعث مبارک))
پیامبر اکرم(ص)می فرماید: من مبعوث شده ام تا مکارم اخلاق را کامل کنم.
تاريخ وفات و مرقد مطهر حضرت زينب عليها السلام
آن حضرت پس از شهادت امام حسين عليهالسلام بيش از يک سال و نيم زندگي نکرد و در 15 رجب سال 62 هجري قمري، در 56 سالگي از دنيا رفت و مرقد مطهر ايشان در سوريه مي باشد.
